Herkes bir çocukluk anısı anlatabilir mi?

Çıplak Ayaklar

Az önce biraz dışarı çıktım ve az sonra terliği çıkarmak istediğimi farkedip yalınayak biraz turladım. Bu aklıma çocukluğumu getirdi. Çocukken yaz tatillerinde ananeme giderdim. Ananemin orada bu çöl toprağı gibi bir sarı kızıl toprak var. Orada çoğu insan çıplak ayak dolaşırdı. Ben orada bir süre kalınca buna alıştım. Sanırım mutlu rahat hissettiriyor olmalı tam emin değilim. Sonra kendi köyüme baba evine döndüm. Bizim ora çimenlik taşlık dikenlik ne ararsak var. Arazi örtüsü ve toprak yapısı aynı değil ancak aynı bağımsız alışkanlığı bizim köyde de sürdürdüm. Bir süre sonra ayaklarımın altı yani ayak derim parçalandı. Bir daha çıplak ayak yürümedim. Ayak tabanım zamanla toparladı ancak hiç bir zaman tam eskisi gibi olmadı. Her zaman daha sert, kalın derili ya da daha çok deri değiştiriyor. Yaşam boyu buna takıldım. Sanki gezegen değiştirdik. Öğrenmek zorlu bir yolculuk. Ayaklarımı tekrar çocuklar gibi eskisi gibi hissetmek isterdim. Çokta önemli değil. Kendinde küçük kusurlar varmış gibi hissediyorsun. Bunun dışında Kasyopyanın çıplak ayaklara atıfta bulunduğu bir cümlesi var.

Her neyse az önce çıplak ayaklarla yürüdüm toprağa uzandım dinlendim ve bu aklıma geldi. Oldukça travmatik hissetmiş olmalıyım çünkü oldukça sanırım küçüktüm ve diğer köy de aylarca öyle yürüdüm ve hiç bir şey olmamıştı.

Çocukluğum.. Onu özlüyorum. Tüm duygularıyla. Tüm heycanıyla...