Paylaşım için teşekkürler.

Cehalet, bilgisizlik metaforları zamanla metafor şekilleri ile oldukları gibi kabul etmelerine neden oluyor insanların. Aslında bu tarz hikayeler, içerisinde sembolizmi barındıran bir çeşit edebi tür. Olayları, mekanları vesayre kişileştirip hikayede kullanıyorsun.

Bugün Maharaj'ın kitabında bile anlatılan kavramı idrak edebilmemiz için hikayeleştirmeler, örnekler, metaforlar görüyoruz. Hele din kitapları bunlarla dolu.

insan zihni olanı saf haliyle görmektense karmaşıklaştırmaya meğilli. Aklımızın alamadığı 3. yoğunluğun ötesindeki kavramları anlayabilmek için bu tür hikaye tekniklerine ihtiyacımız var malesef. Ancak bu durum günümüzde de görüldüğü gibi çok kolay manipüle edilebilir bir durum.

En koyu dindarından, en koyu ateistine kadar farklı isimlerle de olsa bu başlangıç fikri, tanrı fikri her beyinde bir şekilde kodlu halde. Zihnimiz sanki bu fikirle birlikte doğuyor. Belirli bir hazır program gibi. Anne karnında beden oluşurken bu programda onunla birlikte yazılıyor olmalı zihne.

Eiri eolas yaptıktan sonra çözülen bilinçaltı anıları okul rüyaları ile karşıma çıkıyor. Çok gariptir okulda bir hiyerarşi işin özünde. Öğretmenin verdiğini olduğu gibi alıyorsun. Seni adeta programlayıp hayattaki rolüne hazırlayan bir kalıplaştırma mekanizması okul. Tanrı fikrini, monoteist fikride buna bağlıyorum ister istemez. Çünkü benzer bir süreç. Bir noktadan sonra insana kesin sınır çeken bir mekanizma. Ötesine geçemiyorsun. Geçersen ya toplumdan dışlanıyor yada günahkar ilan ediliyorsun.

Daha fazla sorgulamaya, üzerinde düşünmeye değer bir konu bence.