Bir gün Çeşme'deyiz, ben ve çocuklarım ve onların arkadaşları. Balkonda otururken sivrisinek saldırısına uğradık, rahatımız kaçtı. Durun dedim, şimdi gidecekler, onlar bize bir şey yapamıyacaklar. Yaptığım şuydu; her birimizi önce yeşil işık çemberine aldım, sonra oturduğumuz alanıda yeşil ışıkla doldurudm ve çevreledim, ve yeşil ışığın yaydığı kokuyuda bunlara ekledim. İşim bittiğinde hiçbirimizi sokamıyorlardı. Etrafımızda dönüyor fakat üzerimize bile konamıyorlardı Çocuklar çok şaşırdılar, 1 saat sonra etki geçti Hadi Alemtaç teyze bir daha yap demeye başladıklarında yaptığım şeyi onlarada anlattım ve isterlerse kendilerinin de yapabileceklerini söyledim.

Nasılsa yanlış anlamayacaksınız ve beni büyükleniyor sanmayacaksınız diye anlatmaya devam ediyorum

Annemin bacakları çok ağrıyor ve yürüyemiyordu. İzin istiyordum şifa için ama vermiyordu. Artık bastonla yürümeye başlamıştı. Denemekten ne olur anacım, izin verde yapayım dediğim bir gün nasılsa izin verdi. öyle anlattığınız gibi anında görüntü olmadı Bir hafta sonra bastonsuz yürüyordu ve artık ağrısı yok, hatta istediği mesafeyi yürüyerek gidebiliyor.

Şimdi anlatayım mı anlatmıyayım mı diye düşündüğüm şeylerde var, sanırım tepki alabilirim. Neyse burada kalsın ilerleyen zamanlarda konuşuruz onlarıda.

Benden de Sevgiler.

Keşke bana hergün şifa gönderme önerinize "evet" deseydim:))))

Sizde şifacısınız, ama destek olsun diye isterseniz ve inanarak kabul ederseniz haftalık olarak gönderirim.

"Günlük" ten "haftalık" duruma düştük ha:)) Hahaha... Ama bakın şunu paylaşmak isterim: "Saf bir inanca yönelmiş" bir insan ancak iyi bir şifacı olabilir, demek ki siz saf değil ama "melek gibi" biri siniz:)) İçimden böyle geçti...

Yok hafatlık olarak daha iyi de ondan dedim Her gün taleb etmekten ve göndermekten daha iyidir içinizden geçene teşekkür ederim safım ama melek değilim [}:)]

Biz neyiz ki? Şükürler olsun halimize...Az önce mail geldi mail grubundan; AB negatif kan ihtiyacı olan bir çocuk için (sanırım aylarca gerekecekmiş) onkoloji bölümünde yatan bir çocuk için:((

Zor bulunan bir kan olduğu için bir an önce bulabilmelarını diledim ve nerde kana ihtiyacı olan varsa.

ben açıkçası sürekli bir neşe halinde olamıyorum. Bazen -bazen değil sıklıkla- değersiz, işe yaramaz hissediyorum kendimi ve depresyona giriyorum. Eğer çok derine batmadıysam hemen bir çingene müziği açıp düzeliyorum. Yok, eğer çıkamayacak gibiysem beni üzen herşeyi inadına düşünüp üstüne gidip kabullenme yoluna gidiyorum, biraz uzun sürüyor ama Burası sonuçta nette bir şey olduğundan kontrol uyguluyorum kendime, ben de Alemtaç senin gibi hissediyorum, herşeyi anlatamıyorum, ama benimkiler pozitif değil...bir de bende korkular çok hakim bunun farkındayım, o kadar çoklar ki: mesela sayayım:

1- delirme korkusu
2- deli damgası yeme korkusu
3- farklı olma korkusu - farklı bulunup dışlanacak olma korkusu
4- zarar verme korkusu ( yazacağım-yapacağım herhangi bir şey benim isteğim dışında başka birine zarar verirse diye korkuyorum)
5- ölüm korkusu
6- ailemi kaybetme korkusu

bu böyle uzar gider:)

şimdilik aklıma gelenler bunlar, daha neler vardır kimbilir, bunun gibi şeyler beni etkisi altına aldığında yaşam hevesim kaçıyor, kendimi yok etmeyi planlarken buluyorum kendimi, 2 kez denedim de, bu yüzden mümkün olduğunca bu hisler altına giremeyecek şekilde yaşamayı seçiyorum (kontrol mekanizması heralde) ama bu da yaşamak olmuyor.

Eveeet, işte bunlar insan olma belirtileri:))

Şimdi sevgili Alemtac bize "bitkici prof"lardan bir demet karışım önerir ve hiç bişiycimiz kalmaz:)) Şaka bir yana bunları psikologlar yüzlerce yıldır çözmeye çalışıyor ve birbirlerine bile katılmıyorlar bazen:))

Bunları aşan "cennete" gider ona göre demedi demeyin:)))

Bence bunlardan hiçbirinden korkmayın, hemde hiç.. bunları düşünmeniz ,düşündüklerinizin asla olmayacağını gösterir. Deli deseler ne olur, sadece siz olmadığınız bilin. Farklı olabilmek için saçmalayan insanları düşünün. hatta forumlara yazanlar var, farklıyım diyebilmek için. Sizin yazacağınız hiçbirşey kimseye zarar vermaz hele bundan hiç korkmayın, yeterince zarar verenler var zaten, kendi çıkarları için insanları yönlendirenler, kullanalar, kavgalarına ortak edenlerin yanında siz ne yapmış olabilirsiniz ki. Ölüm korkusu hepimizde var, ve bir gün ailemizden birileri de bizlerden ayyrılacak, kabulden geçer bunlar, günü gelince kendinize siz bile şaşarsınız.

Vallahi benim "parmak izim" diğer insanlardan farklı:))

psikologlara gerek yok bence:))) şimdi bu korkulara nasıl giriyoruz, nasıl yakalanıyoruz önemli olan o, ben kendimden örnek vereyim:

1- kendime toplum kurallarını dayattığımda
2- rol yapmaya zorlandığımda (genelde aile tarafından)
3- yalan söylemek zorunda kaldığımda

bu da böyle uzar gider. Kabul etsek de etmesek de nedenler ve sonuçlar dünyasında yaşıyoruz. Nedenleri ortadan kaldırmadan sonuç değişmiyor. Bazen farkındalığım müthiş oluyor bazen dibe çakılıyorum. Ama işte sürekli bilinçli olabilmek...bunu yapabilmek aydınlanmanın ta kendisi olurdu sanırım. Yapabilen varsa merakla bekliyorum yanıtlarını:)

teşekkürler Alemtaç, sevgiyle kucakladım, söylediklerini aklımda tutmaya çalışacağım:)

Alıntı YapOrjinal Mesajı Ekleyen Tiano

bir de bende korkular çok hakim bunun farkındayım, o kadar çoklar ki: mesela sayayım:

1- delirme korkusu
2- deli damgası yeme korkusu
3- farklı olma korkusu - farklı bulunup dışlanacak olma korkusu
4- zarar verme korkusu ( yazacağım-yapacağım herhangi bir şey benim isteğim dışında başka birine zarar verirse diye korkuyorum)
5- ölüm korkusu
6- ailemi kaybetme korkusu

bu böyle uzar gider:)

Sevgili Tiano, korkularını bir nebze olsun hafifletebileceğimi düşünüyorum.

1- delirme korkusu
2- deli damgası yeme korkusu: Bu ikisi aynı kapıya çıkar. Yıllarca, "acaba deliriyor muyum" düşüncesi ile yoğurdum zihnimi.En sonunda deli oldum insanların gözlerinde. Ama inan bana, çok rahatmmış deli olarak algılanmak. "Delidir, ne yapsa yeridir" diyorlar. Ama deli miyim, kesinlikle hayır. Ayrıca, insanlar kendi gibi olan ve klişelerine uymayan her kişiye deli demeye bayılırlar. Keşke herkes deli olsa.)

Burada diğer korkun,
3- farklı olma korkusu - farklı bulunup dışlanacak olma korkusu geliyor.hehehe!Farklı olmak kadar harika bir şey yoktur.Diğerlerinin kapıldıkları streslere kapılmazsın mesela(Stres boyutun bile değişiyor), her zaman bir B planın mevcut olur, hayal gücünün derinlerinde gezinirsin özgürce, başkaları için hayatının yönüyle oynama gereği duymazsın, herşeyden önemlisi kendini olduğu gibi kabul edersin ve kendini kabul edince otomatik olarak diğerlerini de kabul edersin.

4- zarar verme korkusu ( yazacağım-yapacağım herhangi bir şey benim isteğim dışında başka birine zarar verirse diye korkuyorum): Bak burada ilginç bir saptamam olacak.Sana zarar verildiğini düşündüğün tüm davranışları/duygusal tepkileri/sözcükleri önüne koy, biryere yaz ve bunları iyi gözle hayatında.Bizde ne varsa, dışarıda da o vardır.:))Bizler naif varlıklarız aslında, neyden zarar görüyorsak, bunu dışarıya göstermekten korkarız.Korkularımızın temeli de böyle oluşuyor zaten ya.(

5- ölüm korkusu:Bilinmeyenden korkmak kadar doğal bir şey yoktur.Sonuna kadar korksak neye yarar ki, korkunun ecele faydası yok.O zaman hayatı en iyi şekliyle, şairin dediği gibi dibine kadar yaşamak gerekmez mi?

6- ailemi kaybetme korkusu:Yıllarca yaşadım, hatta bir paranoya halinde.Okuldan eve geldiğimde, evin her yerini, tüm kapalı alanları açıp bakıyordum.Çekmeceler dahil.Sanki sevdiklerim kesilmiş-biçilmiş sokulacakmış gibi gelirdi kuytulara.Bunun sebebini de biliyordum üstelik, anneannemi kaybetmiştim küçük yaşta ve o benim herşeyimdi.Bu korkuyu şimdi yendim.Geçen yıl babamı kaybettim.Şimdi biliyorum ki, bu gidişler durmayacak ve gitikleri yer buradan daha güzel bir yer.Ve onlara kavuşacağım/onları kucaklayacağım bir günü/anı ben de yaşayacağım.:))Hepsine sevgilerimi gönderiyorum şimdi.