Sizce yaratıcıya şükretmenin bir faydası var mı son 3 ayım yanlış bilgileri ayıklamakla geçti sizce yaratıcı bizim ona şükretmemizi istermi?

Alıntı yapılan: Enginbaysan - 09 Haziran 2025, 19:31:46 Sizce yaratıcıya şükretmenin bir faydası var mı son 3 ayım yanlış bilgileri ayıklamakla geçti sizce yaratıcı bizim ona şükretmemizi istermi?

Bu çok hızlı ve kesin bir şekilde "evet" veya "hayır" diye yanıtlanması pek kolay bir soru değil sanırım.

Tanrı'yı padişah veya diktatör gibi tepede durmuş, yağdırdığı emirlere ne ölçüde uyulduğuna bakıp ödüller ve cezalar yağdıran (narsist?) bir varlık olarak algılamak çok isabetli değil bence.

Tanrı bütündür, bütünün birliğidir ve merkeziyetidir. Hepimiz ve herşey Tanrı'nın (Varlığın) bir parçası ve kendisidir. Bu anlamda "Tanrı'ya şükretmek" aslında kendi özümüze, kendimize şükretmektir, Hakka (hakikate, gerçeğe) şükretmektir.

Çektiğimiz acıların çok büyük kısmı yalanlara inanmamızdan kaynaklanır. Büyük resim veya basit evrensel/varoluşsal gerçekler hatırlandıkça, inandığımız yalanların neden olduğu sıkıntılardan kurtuluruz ve derin bir "sevinç" duyarız. Bir kabustan uyanırken olduğu gibi. Bence şükür denen şeyin aslı, esası budur. Yalanların, yanlışların esaretinden kurtulma sevincidir.

İnsanların "Tanrı" dediği şeyin Yüksek Benlik'le yakından alakası olduğunu tahmin ediyorum. Kişinin yüksek benliği onun şahsi tanrısı gibidir. İnsanların "tanrıyla konuştum", "tanrıdan mesaj aldım" dediği şeyin (bu algının en güçlü, en doğru, en saf olduğu durumlarda) çoğunlukla YB ile alakalı olduğunu tahmin ediyorum.

Bu anlamda, Tanrı'nın (yüksek benliğin) ona şükretmemize yönelik bir beklenti içinde olduğunu sanmıyorum, o daha ziyade bizim "sevinmemizi" ister. YB'nin veya belki bazen rehber veya koruyucu denen bazı varlıkların, dünyevi bir meselede bizim ciddi bir sıkıntıdan kurtulmamızı sağladığını hissettiğimizde, "şükür" (minnet duyma) terimi biraz daha anlamlı veya güçlü hale gelebilir sanırım. Ama bu tür yardımları yapan pozitif varlıkların kendilerine minnet duyulması gibi bir beklentileri olduğunu da sanmıyorum. Onlar da yine kişinin sevinmesini ister ama ayrıca başını belaya sokmaması için derslerini almasını ister.

Bu arada biz YB'yi bizden ayrı bir varlık gibi görme eğiliminde olabilsek de, o bizi kendisiyle bir görür (öyle olduğunu bilir).

Ben şükran halinde yaşamanın çok faydasını gördüm. Elimdekilerin kıymetini çok daha iyi biliyorum artık. Görmüyormuşum resmen. Hayatımda kullanmadığım imkanlarımı ve yeteneklerimi kullanmaya başladım. Bir de eş zamanlılıklar arttı ben teşekkür ettikçe. Zorlamadan kendiliğinden oluyor ne olacaksa. Ya da içimden geldiği gibi davranıyor, sonra bir gün fark ediyorum ki meğer şunun bunun olması için onları yapıyormuşum. Teşekkür etmek hayatıma anlam kattı. Minimal çabayla maksimum imkanları sağladı.

Yaratıcı bir ebeveyn ya da öğretmen gibi görülüp övgü bekleyen, olmadı ceza veren biri olarak düşünüldüğü için bazı sıkıntılar çıkıyor. Yaratıcı ona şükretmemizi ister mi sorusunda da mantık hatası olabilir bence. Zaten "yaratıcı" nın yapmamızı "istediği" şeyler bizim en süper ve sürdürülebilir yaşama ulaşmamız için. 💫 Ulaştığımızda ise birlikte cenneti yaratmak ve öyle yaşamamız için. Bence yaratıcının ne olduğu ve ne istediği gerçekten anlaşılsaydı insanlar o yola kendiliğinden girmek için can atarlardı.

Konuyu okudukça aklıma Halil Cibran'ın sözleri geliyor hep, paylaşmadan geçmek istemedim;

"Sizin dudaklarınızla kendisi dile getirmedikçe onları,
Tanrı dinlemez sözcüklerinizi."
...

Bu konuda şu bölümü kaydetmeden geçemeyeceğim,

29.05.2015
Tanrı Tanrı Tanrı
Dinmedi asırlardır süregelen bu dezenformatik sanrı
Arayıp,sorgulamalar,ritüeller
Önünde baktığın aynayı parlatmaktır yahu..

----------
Tekrar,
21.11.2011
Aynaya bakıldı
Varoluş açıldı
Zerrelerin de o olduğu
Heyhat, hala anlaşılamadı

Oysa,
Her kişi o nun belirişi
Yaşayabilmektir dünyadaki işi
Ayrılıkların alabildiğine sergilenişi
O nun kendini parçada görmek isteyişi