örneklerden yola çıkarak anlatırsam belki düşüncemi ifade edebilirim. öncelikle başkasının haline bakarak şükretmekten kastım olaya seyirci olarak dahil olmak değil. olaylar sonrası öğrenilen kazanımlar nedir bu en başta sabır kabullenme bunu dahil olduğumuz yada seyircisi olduğumuz olaylarla elde ediyoruz bu olayların kahramanıda diğer ruhlar. tepkilerimiz ilk deneyimlerde fevri heyecanlı öfkeli deneyim arttıkça şahit oldukça daha musamahalı daha sabırlı daha hoş görülü daha kabullenici tıpkı bozadinin dediği gibi dinlerin tanrısına gönülden inanıp kendini ona aşkla samimiyetle adayanlar var aslında onlarda  deneyimler sonrası o noktaya geliyorlar. kuzenim 24 yaşında öldüğünde ben ilkokulçağındaydım annemi hastane bahçesinde zaptedememişlerdi 30 lu yaşlarındaydı babası(dedem)öldüğünde nöbetler geçiriyor insanlardan uzak duruyordu 30 larının sonlarındaydı annesi(anneannem)konuşarak vedalaşarak sohbet ederek öldüğünde sessiz gözyaşları vardı 40 larındaydı diğer kuzenim öldüğünde yine sessizce gözyaşı döküyordu 40 ın sonlarındaydı. annem 50 yaşın ortalarındayken bir başka kuzenim öldüğünde kurtuldu çok hastaydı dedi.50 lerin sonunda eniştesi öldüğünde hepimiz bir gün öleceğiz hayırlı ölüm versin allah üzülüp kendini hasta etme dedi. bu değişimler hem hormonları hemde deneyimleriyle oldu şuanda yaratıcıya nasıl ibadet etsemde ona layık olsam mücadelesinde gece gündüz şükür ve ibadette. bu deneyimler teslimiyeti kabullenmeyi öğretti ona. hayatımıza uzaktan yakından dahil olup yaşam şekilleriyle davranışlarıyla bize deneyimler yaşatan bedenli ruhlar bizim pozitif yada negatif kazanımların asıl fedakar emektarları bizde onlar için aynı durumdayız karşılıklı. bir hasta yada yaralı var cerrahi operasyon geçirecek tehlikede yaşamı. dualar ediyor ediyor ve operasyon iyi sonuçlanırsa adaklar şükürler minnetle yaratıcıya secde ediyoruz. oysa diyorum yaşamı tehlikede olan ölecekse yaşamı sona erecekse dualar yersiz sanki gerçekten dualarımız karşılık bulmuş gibi kendimizi kandırıyoruz onun kaderinde ne varsa onu yaşıyor o. biz dünyada bedenlerimiz dahi dünya yaşamına aitken geçiciyken ruhun bedeniyle dünyada varlığını bizimle kalmasını isteyerek arzulayarak olmadık tedavi ot çöp ritüel herşeyi yapıyoruz hiç birşey yapılmasın demiyorum birey yaşayacaksa dünyada süresi dolmamışsa illaki birsebeple hayatta kalabiliyor. süreci ertelediğini bizi duyup bireyi bize bağışladığını düşünerek gözyaşlarımızla yaratıcıya şükür ve hayır işleriyle minnet ifadelerinde oluyoruz.halbuki herkesin kendine ait bir zamanı ömrü var dünyada.bunu belirleyen bizim yaptığımız hiçbir şey değil.ve bizim kontrolumuzde hiç değil. şimdi dinlerin tarısına yönelik bu ifadelerin diyecekseniz bana, siz bunları deneyimler için yapıyorsanız madem bu uğurda materyal yine diğer bedenli ruhlar değilmi sizler içinde aynı durum geçerli. ve alınan ders şu; dünyada herşey geçici.boyut atlama derslerine dünyadabaşlarken bildiklerimizi unutarak başlıyoruz. irademizi aç gözlülüğümüzü yenmek için sınavlardan geçiyoruz. hem teslimiyetçi olacağız hem mücadele edeceğiz, korkaklıkda değil bu çunki bazen şartları istediğimiz kadar zorlayalım istediğimiz şey her neyse mümkünatı yok olmuyor. yine dediğim gibi minnettarlı ancakruhlara olmalı tüm kazanımlar için. ve zaten buda dolaylı yoldan yaratıcıya ithaftır. böyle baktığımda kazanımın en büyüğü fedakarlık oluyor.hemde ölümüne fedakarlık.yani ben neşeli komşumdan bir şey öğreniyorum aksi komşumdan başka bir şey çocuklarımdan bambaşka şey sokaktaki insanlardan keza kavgalardan eğlencelerden haksızlıklardan paylaşımlardan sevinçlerden fiziksel bedenimdeki değişimlerden hep öğreniyorum.  oyunuda(kaderimi) ben yazdım ee parçadan biriyim kimseden farkımda yok o halde ben ancak ve sadece sizlere yaşamımda var olanlara çok teşekkür ederim.şundanda eminim yaratıcı benden ne minnet ne şükür ne dua istemiyor burada öğrendiklerimle ona daha yakın yada uzak olabilirim. şimdi yaratıcıyı güneş gibi değerlendirebilirim. dekor için )).işte düşündüklerim bunlar kısaca insan insanda hayvanda kendini tanıyıp biliyor öğreniyor.

dünya yaşamında yaratıcıya aşkla sevgiyle ulaşmak için sınavlardan geçmek(yaşadığımız olaylar)ve şükür ve minnettarlık duymak BH insanları için olmazsa olmaz aksi durumda KH oluyor.iradesini açgözlülüğünü yenememiş ve küçük büyük istekleriyle surekli dua edip tapınmak da makul yani,hiçkimse kusursuz değildir diyerek  hem hata yapıyoruz hem şükrediyoruz bana yanlış geliyor.arzularımıza gem vurarak kendimizle savaşımızı kazanırsak kendimizi ve insanları yaratılan herşeyi sevmiş olanı kabul etmiş olacağız karmada  buna dahil.o halde yaratıcıyı sevmeye ona yakın olmak için bir şeyler yapmaya odaklanmak yerine yerine kendimizi düzeltecek şeyler yapmalıyız. bunun yolu yaratıcıyı sevmek ve şükretmekten geçmiyor arzularımızın karşılığını bulması adına yapılan davranış eline şeker verdiğimizde sevinen çocuğun durumuna benziyor. çocuk birşeyin farkında değil hediyeleriyle çok mutlu bizler farkındaysak her aldığımız için bedel ödeyeceğimizi bilmeliyiz.bana öyle geliyorki en azından dünya yaşamımızda yaratıcının ne şüküre ne de ona bağlılığımıza hiç ihtiyacı yok. yaratılanda yaratana gör sözüde bunun ispatı yaratılana olan saygı ve naifliğimiz diğer yaratılanlarla empati kurmamız için temenni istek. yaratıcıyı sevdiğin kadar diğer canlıları varlıkları sevmelisin anlamında vavv bravo bana doğrusu kimse bu anlamı bilmiyordu. rica ederim. sevgiler.

bona fide bu konu üzerine boş vakitlerinde düşünce seansları yaparsan zamanla kafanın karışıklığı azalacaktır. Herkesin aynı seviyede varlıklar olmadığını derslerin kişiye özel olarak sırasıyla alındığını da unutmamakta fayda var.

Alıntı Yap
o halde yaratıcıyı sevmeye ona yakın olmak için bir şeyler yapmaya odaklanmak yerine yerine kendimizi düzeltecek şeyler yapmalıyız.

Katılıyorum.

Yapılanı olanı görmek görebilmek farkında olmak bir takdir duygusu yaratıyor, var olan her şey yaratan olduğuna göre şükretmek bir nevi varolışu kutlamak oluyor.